۱۵ دسامبر ۲۰۲۵ – مطالعه اخیر نشان داد که آگونیست ‌های گیرندهٔ GLP‑1 با کاهش قابل ‌توجه خطر آب‌ مروارید وابسته به سن و نیز کاهش خطر ابتلا به دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع خشک (Dry AMD) همراه هستند. نکتهٔ مهم این است که این داروها با پیشرفت به سمت AMD مرطوب ارتباطی نداشتند و این موضوع، ایمنی چشمی آن ‌ها را تأیید می ‌کند. این مطالعه در مجلهٔJAMA Ophthalmology  منتشر شده است.

آگونیست‌ های گیرندهٔ GLP‑1 به‌ طور فزاینده‌ ای برای مدیریت وزن مزمن مورد استفاده قرار می‌ گیرند. شواهد پیشین نشان داده بودند که بروز AMD در بیماران دیابتی که با یک آگونیست گیرندهٔGLP‑1  درمان می ‌شوند کمتر است، اما داده ‌ها به افراد غیردیابتی محدود بود. با توجه به افزایش چاقی و شیوع AMD در سالمندان، روشن شدن این موضوع که آیا این داروها مستقل از دیابت بر خطرAMD  تاثیرمی ‌گذارند یا خیر، از نظر بالینی اهمیت دارد.

این مطالعهٔ کوهورت گذشته‌ نگر از داده‌ های پرونده‌ های الکترونیک سلامت در شبکهٔ جهانیTriNetX  استفاده کرد. افراد ۵۵ساله و بالاتر، بدون دیابت، و دارای اضافه‌ وزن یا چاقی بین ژانویهٔ ۲۰۰۴تا ژوئیهٔ ۲۰۲۵شناسایی شدند. در تحلیل اولیه، بیماران دارایAMD غیرترشحی(non‑exudative)  از پیش‌ موجود حذف شدند؛ اما در تحلیل‌ های ثانویه، بیماران دارایAMD غیرترشحی وارد شدند و بیماران دارای AMD ترشحی(exudative)  حذف شدند. برای ایجاد تعادل در ویژگی‌ های جمعیت ‌شناختی و بیماری ‌های همراه از تطابق بر اساس امتیاز تمایل(propensity score matching)  استفاده شد. تحلیل داده ‌ها در مارس و اوت ۲۰۲۵ انجام شد.

بیماران بر اساس دریافت نسخهٔ آگونیست ‌های گیرندهٔ GLP‑1 -شامل لیراگلوتاید یا سماگلوتاید - در مقایسه با سایر داروهای کاهش وزن مانند لورکاسرین، سیبوترامین، ستملانوتاید، فن فلورامین، مازیندول، اورلیستات، فنترمین، و دی اتیل پروپیون طبقه بندی شدند.

پیامد اولیه بروزAMD غیرترشحی در ۵، ۷ و ۱۰سال و پیامد ثانویه پیشرفت به AMD ترشحی در ۱۰سال بود. نسبت های خطر با فاصلهٔ اطمینان ۹۵ درصد محاسبه شد و تفاوت میانگین استاندارد شده تعادل کوواریانس‌ها را پس از تطابق تأیید کرد.تعداد کل بیماران  ۹۱۴۰۸ نفر؛ پس از تطابق، ۴۵۷۰۴ نفر در هر گروه تحلیل شدند.میانگین سندر گروهGLP‑1RA  برابر ۶۱٫۱ سال و در گروه داروهای دیگر ۶۱٫۰ سال بود.۷۸٫۲ درصد از بیماران در هر دو گروه زن بودند.

ارتباط مصرف GLP‑1RA با کاهش خطرAMD غیرترشحی

·  ۵سال :RR =0.16، فاصلهٔ اطمینان 0.10–0.28، P < .001

·  ۷سال:RR =0.13، فاصلهٔ اطمینان 0.08–0.22، P < .001

·  ۱۰سال:RR =0.09، فاصلهٔ اطمینان 0.05–0.16، P < .001

·  هیچ تفاوت معناداری در پیشرفت ازAMD غیرترشحی به ترشحی در ۱۰سال مشاهده نشد.

جمع‌ بندی

در بزرگسالان چاق اما غیردیابتی، خطر بلندمدت ابتلا به AMD غیرترشحی با مصرف آگونیست ‌های گیرندهٔ GLP‑1 به ‌طور قابل‌ توجهی کمتر بود، در حالی که این داروها اثری بر پیشرفت به AMD ترشحی نداشتند. این داده‌ ها نشان‌ دهندهٔ مزیت بالقوه ی چشمیبرای این داروها هستند و می ‌توانند مبنایی برای کارآزمایی ‌های تصادفی آینده دربارهٔ نقش آن‌ ها در پیشگیری از AMD باشند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/ophthalmology/news/glp-1-drugs-linked-to-lower-cataract-and-dry-amd-risk-study-160702